Przy międzynarodowej trasie Nr 7, w odległości około 40 km od Krakowa i 80 km od Kielc leży Miechów. Położony jest w dolinie rzeczki Miechówki, lewego dopływu Szreniawy. Centralnym elementem miasta widocznym już z daleka jest potężna bryła kościoła z jego charakterystyczną wieżą zwieńczoną hełmem w postaci ogromnej kuli. Miechów położony jest w obrębie Wyżyny Miechowskiej nachylonej łagodnie w kierunku południowo-wschodnim, pociętej gęsto licznymi głębokimi dolinami. Najwyższym wzniesieniem wyżyny jest Biała Góra (414m) położona w lasach niedaleko stacji kolejowej Tunel. Pomimo niewielkiej ilości lasów znajdują się tu piękne rezerwaty jak: "Lipny Dół" w okolicach Książa Wielkiego, "Opalanki" w Klonowie, "Biała Góra" w Tunelu czy "Złota Góra" w Jaksicach.
    Już w okresie paleolitu tj. około 30-15 tysięcy lat temu, na terenie ziemi miechowskiej pojawił się człowiek. Początkowo prowadził życie koczownicze, ale w okresie neolitu (5400 lat p.n.e.) osiedlił się tu na stałe, utrzymując się z upraw zbóż i hodowli zwierząt domowych.
    Początek naszej ery to okres wpływów na tych terenach cesarstwa rzymskiego, o czym świadczą liczne wykopaliska i znaleziska przedmiotów pochodzenia rzymskiego, jak monety, narzędzia, broń, czy też ozdoby.
    Po okresie napadów Hunów i Awarów następującej po wielkiej wędrówce ludów w VII wieku, na tych terenach rozwinęła się kultura prapolska, z którą wiąże się powstawanie plemion polskich.
    W połowie IX wieku ziemia miechowska była częścią państwa plemiennego Wiślan a z końcem pierwszego tysiąclecia podporządkowała się książętom piastowskim, stając się częścią państwa polskiego.