inne:  Informator Forum Katalog Galeria

Witamy

w internetowym wydaniu "Gazety miechowskiej". Strony te są aktualizowane równocześnie z ukazywaniem się "Gazety" w sprzedaży ...
Strona główna

Kontakt z redakcją:

tel/fax: (041) 383 40 26
Plac Kościuszki 7/28
32-200 Miechów

Numery archiwalne:

2003 202 201 200 199 198 196 195 194 193 192 191 190 189 188 187 186 185 184 183 182 181 180 179 178 177 176 175 174 173 172 171 170 169 168 167 166 165 164 163 162 161 160 159 158 157 156 155 154 153 150 149 148 147 146 145 144 143 142 141 140 139 138 137 136 135 134 133 132 131 130 129 128 127 126 125 124 123 122 121 120 119 118 117 116 114 113 112 111 110 109 108 106 105 104 103 102 101 100 99 98 97 96 95
Dzieje Mianocic /cz. 1/
Dzięki uprzejmości Lecha Madejskiego z Mysłowic, który swoje korzenie ma w gminie Książ Wielki w kilku kolejnych numerach Gazety Miechowskiej będziemy w odcinkach drukować tekst dotyczący Mianocic. Powstał on dzięki materiałom zebranym prze doktora Eugeniusza Madejskiego z Książa Wielkiego.
/kol/
Mianocice to malownicza miejscowość, położona w dolinie rzeki Nidzicy, w jej początkowym biegu, wśród okolicznych mieszkańców rzeczka ta nosi nazwę Rogówka. Mianocice leżą w gminie Książ Wielki i są oddalone od Książa w kierunku południowo-zachodnim o około 2 km. Mianocice są osadą ze starą metryką historyczną. Ślady człowieka, który prowadził w okolicy Książa Wielkiego i Mianocic osiadły tryb życia sięgają zamierzchłych czasów, ściślej mówiąc VII stulecia p.n.e., tak zwanego okresu halsztackiego kultury łużyckiej. Udowodniono to badaniami archeologicznymi prowadzonymi na terenie okolic Książa. Pierwsza udokumentowana wzmianka historyczna o Mianocicach pochodzi z 1376 r., wtedy to wymieniono je jako „De Manocicze” w Dokumentach Sądu Ziemskiego Krakowskiego. Następnie z Mianocicami spotykamy się w dokumencie z dnia 26 stycznia 1385 r., wydanym w Krakowie przez królową Jadwigę, która Spytkowi z Melsztyna wojewodzie krakowskiemu nadaje prawo magdeburskie dla jego miast Książa, Żabna i Brzeska oraz 33 imiennie wyszczególnionych wsi, w tym również „Manoczicze”. Król Władysław w dniu 1 lipca 1387 r. potwierdził ważność tego dokumentu. Spytko z Melsztyna zginął w bitwie z Tatarami pod Workslą w 1399 r., po jego śmierci nastąpił upadek fortuny Melsztyńskich. Dobra Ich uległy podziałowi, przeszły w ręce różnych spadkobierców lub zostały sprzedane. Źródła historyczne wspominają, że w XV w. dziedzicami Mianocic byli Mianoccy, można przypuszczać, że byli oni wcześniej dziedzicami Mianocic, ale byli uzależnieni od możnowładców posiadających dobra wielkoksiąskie. Piotr Mianocki był zwolennikiem ruchu religijnego zwanego husytyzmem. Znalazł się on w szeregach skonfederowanych husytów, którzy na walnym zjeździe w Korczynie w dniu 3 maja 1439 r. utworzyli konfederację przeciwko kardynałowi Oleśnickiemu. Jan Długosz w swoim dziele „Księdze przychodów diecezji krakowskiej”, które pisał w latach 1470 – 1480 wspomina, że dziedzicem Mianocic był Krystyn Mianocki. Pisze również, że we wsi tej wytwarzano tkaniny wełniane, były ogrody, pola uprawne oraz jeden młyn i z tego składano stosowną dziesięcinę. W 1509 r. dziedzicem Mianocic był Jakub Mianocki. Następnie, jak podają źródła historyczne, Mianocice przeszły w ręce rodu Tęczyńskich. W 1564 r. właścicielem lub dzierżawcą Mianocic był Stanisław Gaworek. Kolejnymi właścicielami Mianocic byli Bonerowie, spadkobiercy dziedzica Książa Wielkiego Jana Bonera, żonatego z Katarzyną Tęczyńską. W 1581 r. Bonerowie mieli we władaniu w Mianocicach: łany kmiece 2, szynki 2, zagrodników bez roli 4, komorników bez bydła 2, Ľ udziaůu w karczmie, rzeęników 2, rzemieúlników 1. W 1631 r. Adam Boner sprzedał Mianocice Piotrowi Szyszkowskiemu, dworzaninowi J.K.M., staroście wareckiemu i kasztelanowi sandeckiemu. Piotr Szyszkowski połączył z Mianocicami Małoszów, Tochołów, Giebułtów i Maciejów, które odziedziczył po biskupie Marcinie Szyszkowskim. W 1662 r. Mianocice dzierżawione przez Andrzeja Nekonda Trepkę liczyły 86 mieszkańców. Dobra te po Szyszkowskich przechodziły drogą posagów, spadków, lub kupna w ręce Stanisławskich, Oleśnickich, Branickich, Myszkowskich, Morsztynów, Kossów i Jordanów. Po dwudziestu latach procesów sądowych pomiędzy Jordanami a Morsztynami i Wielopolskimi, o margrabstwo i Mianocice, w 1738 r. sprawa została zakończona kompromisem. Mianocice zostały przy Jordanach, z których Adam ożenił się z Marianną Lubomirską, córka Jerzego, generała wojsk saskich. Adam Jordan zmarł bezpotomnie i w 1767 r. przeszły Mianocice w ręce księcia Adolfa Lubomirskiego, brata Marianny.
Sławomira Madejski-Tkaczyk
Lech Madejski
« powrót

Adres Redakcji:

Miechów, Plac Kościuszki 7/28
telefon/fax: (041) 383-40-26
e-mail: k.olchawa@op.pl

Gazetę redaguje i wydaje:

Kazimierz Olchawa we współpracy z samorządami Miechowszczyzny.

Współpracownicy: Włodzimierz Barczyński, Krzysztof Capiga, Monika Czekaj, Jolanta Dróżdż, Anna Grządziel, Małgorzata Kusarek, Grażyna Łysek, Fryderyk Markiewicz, Adam Miska, Paweł Miś, Ryszard Nasada, Katarzyna Olchawa, Paweł Olchawa, Stanisław Piwowarski, Mirosław Pogoń, Elżbieta Szopa, Marek Szopa, Krzysztof Świerczek, Anna Wąwoźna, Wojciech Waśniowski, Jan Włudarczyk, Tadeusz Zaich, Jan Żebrak, Józef Żelaśkiewicz - Warszawa

Zamieszczamy ogłoszenia drobne i reklamy. Ceny: 1 cm2 - 40 gr., ogłoszenia drobne - 1 słowo - 30 gr. Za treść reklam i ogłoszeń Redakcja nie odpowiada.

"Gazeta Miechowska" zrzeszona jest w Polskim Stwarzyszeniu Prasy Lokalnej w Krakowie i Stowarzyszeniu Polskich Mediów w Warszawie.

2000-2014© Copyright by Studio Reklamy s.c. » o serwisie | » o autorach | » licencja serwisu | » reklama u nas